حرف خودم....
جانا از نیازم به تو سیراب گشتمی
همانا از فراق تو بی تاب گشتمی
هر آنچه بدیدم و بشنیدم ز وصف تو
یکسر همه را به یکباره خریدار گشتمی
وقتی چشم به تناسب وجودت گشودم
همه را از لطف و کرمش به عقل و دل یافتمی
بیچاره کسی که نادیده گرفت این نعمت را
خوش بحالش کسی که شکرانه نمود احوالش
رنگ رویم نشان از حرف دل
آهنگ صدایم نشان از وهم دل
ضرب نگاهم نشان از غوغای درون
حرف هایم بیراهه و سرگردان اما....
قلبم نشانگر سیرت زیبای اوست
آیا توانم گفت که.....
شاید او هم منتظر است که....
کاش می شد راحت شد.....
حیفم اومد که این شعر زیبای قیصر امین پور را شما نبینید منکه خیلی خوشم اومده:
با تیشۀ خیال تراشیده ام تو را
در هر بتی که ساخته ام دیده ام تو را
از آسمان به دامنم افتاده آفتاب ؟
یا چون گل از بهشت خدا چیده ام تو را
هر گل به رنگ و بوی خودش میدمد به باغ
من از تمام گلها بوییده ام تو را
رویای آشنا ، شب و روز عمر من !
درخوابهای کودکی ام دیده ام تو را
از هر نظر تو عین پسند دل منی
هم دیده ، هم ندیده ، پسندیده ام تو را
زیبا پرستیِ دل من بی دلیل نیست
زیرا به این دلیل پرستیده ام تو را
با آنکه جز سکوت جوابم نمی دهی
در هر سوال از همه پرسیده ام تو را
از شعر و استعاره و تشبیه برتری
با هیچ کس به جز تو نسنجیده ام تو را
کاش تربیت می شدم که چگونه زندگی کنم...
کاش رسم دوستی را می دانستم...
کاش رسم عاشقی را می دانستم...
کاش می دانستم که دانستن خوب است...
کاش می توانستم پلی بین فهمیدن و می خواهم بفهمم می زدم...
کاش درون و بیرون خود را با نخ تمنا بهم می دوختم...
کاش با دیدگانی گشاده عالم هستی را سیاحت می کردم...
کاش خود را رها می کردم تا دوباره پرواز را تجربه کنم...
.... و ایکاش بر بام یقیین فرود می آمدم....
تا دیوار شک را فرو ریزم....
و از این بیقوله رها گردم.........
راه می روم که بگویم هستم
من هستم که بگویم هستم ؟
یا هستم که زندکی کنم ؟
من هستم که بگویم.....
وجودم تبلور قدرت خالق است
من هستم که بگویم....
نشانه ی از پروردگارم
پس صد حیف که بگویم....
هستم اما هر چه خود بگویم....
هستم...
پس صد حیف که بگویم....
نیستی ام از هستی ام بهتر است
برتری رنگ سفیدش را بر هر چه سفید است احساس میکنم....
سرد و خیس بودنش را احساس میکنم.....
آرامش بی بدیل و نوازش گونه اش را احساس می کنم....
سبک بال و عاشقانه ریختنش را دوست دارم....
پوشش آهسته اش را بر سیاهی ها و پلیدی ها را دوست دارم....
کاش می شد همیشه برف می بارید....
..... به جاده پشت سرم که نگاه می کنم گرد و غبار حاصل از اعمالم رویت دو باره آنرا مشکل می سازد و بدون اراده مرا بسمت کوره راهی نه چندان روشن با پیچ و خم های فراوان و بدون علائم و نشانه می راند...
ایکاش اگر عمر گذشته ام را چشمی برهم زدن دویده ام٫ لااقل می توانستم مابقی آنرا قدم های آهسته بردارم....
و ایکاش میدانستم و می فهمیدم چرا ٫چگونه و تا کی می بایستی روز را در پی شب و شب را در پس روز برسانم٫دقایق و ثانیه ها را شمارش نمایم...
البته خوب میدانم که این دقایق و ثانیه ها هستند که ما انسانها را می شمرند....
پس باید به همه آنها لبخند زد و به آرامی از کنارشان گذشت...
شاید آنها هم بما بخندند....
نیمه شب ۲۴/۱۱/۸۵
اگر گفته هایم شنیدن دارد...
باید شنید....
اگر می دانستم چه کسی میشنود....
او را دوست می داشتم.....
اگر باورهایم را باور داشتم.....
دگر سردرگم نبودم.....
اگر واقعا می فهمیدم.......
سخن نمی گفتم......
فهمیدن با چشم و گوش، معنا ندارد......
باید با دل شناخت......
غریبانه زیستن، خود عالمی دارد......
و می دانم که باید فکر کرد....
و تنها، فکر کرد.....
هر چند بی فکر زندگی کردن، بهتر است.....
۱/۱۰/۸۳
چشمانم باز است، اما نمی بینم.....
گوش هایم می شنود، اما نمی فهمم.....
می خندم، اما خوشحال نیستم.....
ورزش می کنم، اما سالم نیستم......
عبادت میکنم، اما بنده نیستم.....
در حیاط رویاهایم چند گل کاشته ام.....
تا روانم را با آن سیقل دهم......
اما باد پاییزی عمر، برگ های آنرا پرپر می کند.......
۲/۳/۸۴
شاید بتوان با غرور جنگید ولی با عاطفه هرگز.....
بقای زندگی احساس است و بقای احساس، دوست داشتن.....
هرگز دوست داشتن را فدای دوستی نکن، زیرا دوستی موقتی است ولی دوست داشتن دائمی است و دوست داشتن همان بقای احساس است و احساس عشق را می سازد......
شاید بتوان به خواسته ها و هوس ها دروغ گفت، شاید بتوان نیاز ها را فراموش کرد اما نمی توان سر احساس را کلاه گذاشت.....
شاید بتوان بدون خواسته ها زندگی کرد و شاید بتوان بدون خواسته ها از دنیا رفت، اما نمی توان بدون احساس گذران عمر نمود و پیر شد..... 
هفتم آبانماه ۸۵
